من !

هنوز.... همان!

- شمعي نيم سوخته در كنج اطاق - .

و تو!

چلچراغ !

- پرتو بخش شبستان و رواق- .

فرزين عدناني

بسياري از " رويداد " ها را انسان نميتواند به موقع پيش بيني كند . بعضي أوقات ما برا ى ا يمن شدن از آسيب ها به ماء مني پناه

مي بريم كه خود پناهگاهي حادثه خيز است .

فرزين عدناني

پنجره را كه مى گشايى ! /. با ديوا ر روبرو چه ميكني / كه راه بر پرواز نگاه بسته است ؟! /.

روء يايت را در حدقه پنهان كن / تا دژخيم بو نبرد . / به بو ستا ن نيامد ي و شب شد /. ماه به محاق رفت /

باد - هرزه پو - زوزه كشيد / و زمين ! / به يك باره شكو فه و برگ. و بار را بلعيد . /. اكنون دل: / دلوي در چاه / پا ! /

وامانده ى راه /. و گرته هاي برف / بر مو و أبرو نشسته است .

فرزين عدناني

"غم" و " شادي" دو نشانه ى تاءثرات از شكست يا كاميا بى در يك رويداد ارتباطي است . ما بر حسب عادت كلمات غم وشادي را بمنظور بيان در دها ، يا أر امش خاطر مان زياد بكار ميبريم . هم مردم عادي و هم متخصصين روانشنا سى وهم اصحاب رسا نه ها از راه پند و. اندرز و يا توصيه هاي خير خواهانه به تكرار شعار ميدهند كه " سعي كنيد هميشه شاد باشيد ، به زندگي لبخند بزنيد ، غم را به خانه ى ذهن خود راه ندهيد ، " وان قدر قاطع وبا اطمينا ن اين سخنان را به زبان مياورند كه مثلا به كسي توصيه كنند " باران ميبارد ، چتر به همراه داشته باشيد تا خيس نشو يد . " در حاليكه تأكيد به " شاد بودن " ويا " غم

تيك تا ك ساعت ؟!

اي كاش هشدار نبود

ريتمى بود كه مرا به اقليم خواب ميكشاند

تا گذر زمان فرامو ش شود

و سو سوي " انتظار "

خاموش .

روز گا ري

تمامي جهانم

در پرتو افتاب سخنش مى درخشيد .

اكنون. به سهم ناچيز ى خرسندم

كه تنها با جر قه ى كلامي

تاريك خانه ى دل را روشن. كند .

فرزين عدناني

"هلال" مي بينم ماه را

هنگامي كه سر هشته ام به زانوي فراق

و " بدر " كامل

بدان هنگام كه پيدايي در پيشگاه اطا ق .

تو ! ؟ هم بو ستا ن ، هم كوير

" گل - خاره" يي بي نظير :

" سوسن چلچراغ " (١)

(١) - گلي است كه فقط در يك منطقه مي رويد .

فرزين عدناني

به تاريكي مي بينم ترا - تمام قد ، به قامت نور - ترجمان. روء يايم . در همهمه ى غو غا ي روز ، همه با هم به گفت و. گو ! و تنها منم كه تنها يم . گما ن مبر كه در ظلمت. به بندم هنگا مي كه چشمانم را مي بندم ! انجا - در خيل سرخو شان - شلنگ انداز ، پا يكو با ن ، سروش ". شيدايي " يم ،

نه در خيال / كه به چشم ديدم - آشكارا - / " دگر ديسي " ام را. /

ذره اي از وجودم - چونان. بذري - / به زمين افتاد ، / روئيد و. " لوخ " شد.

روزها و ، روزگاران / هيچكس آنرا نديد / - " بوريا" اي بود كه گسترده بر كف " كوخ " شد.

در گذر دوران ها / گرد و غبار بر سر و رويش نشست ، / پا خورد و خشكيد، / " توخ ، توخ " شد.

سپس در تلي از خاك خميد / باران باريد / " كلوخ " شد. فرزين عدناني

گزاره ي صادقي نيست / اينكه ميگويند تو : / " آنچنانى " و يا. " اين چنيني " . به توصيف هاي مجازي ي ديگران غره مشو! ؟ / تو : " واقعييت " ي هستي كه در " موقعييت " خويش عجينى ،/ " چيزى " وابسته به تمامي ى كثرات عالم / هر لحظه معنا ميشو ى ، " داورى " ات ميكنند / و خودت نمى بينى / راز ها ى تو در پستوى ذهنت هميشه نهان! تنها خودت به درستي ميداني كه هميشه همي